Γιατί ο πατέρας σου δεν έχει ΙΔΕΑ από αθλητικά

Αγαπητέ 35άρη/38άρη/40άρη/45άρη και βάλε.

Αυτό το άρθρο δεν έγινε για να το διαβάσεις και να νιώσεις καλά, ούτε να γελάσει το χειλάκι σου. Δε θα αποθεωθεί κάποιος παίκτης που μεγάλωσες μαζί του και ήταν στα prime του, ούτε θα σου κάνω αφιέρωμα σε φανέλες που μπορεί κάποτε να φόρεσες στο σχολείο όταν σκόραρες με το μπουκαλάκι στο διάλειμμα. ΕΔΩ ΕΧΕΙ ΠΟΝΟ.

Κάπου ανάμεσα σε αφίσες του Τζόρνταν και θείους που λένε «εμείς βλέπαμε πραγματικό NBA», δημιουργήθηκε η μεγαλύτερη αυταπάτη στον αθλητισμό:

Ότι οι παλιοί αθλητές ήταν καλύτεροι από τους σημερινούς.

Όχι πιο σημαντικοί.
Όχι πιο επιδραστικοί.
Καλύτεροι.

Το Τσίλι μαζεύτηκε και μάζεψε 2-3 πραγματάκια για να μπουκώσει το στοματάκι όσων πιστεύουν ακόμα στην κυριαρχία του MJ23, τη ”μαγεία” του Ντι Στέφανο και γενικά την παρελθοντολαγνεία.

 «Ο μέσος παίκτης του σήμερα είναι τέρας»

Πάρε facts μικρέ μου προσκολυμένε.

ΠΟΙΟΣ ΓΚΑΛΗΣ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ;

Ο Γκάλης σήμερα θα ήταν οριακά στην δωδεκάδα, με αρκετα DNP και ίσως θα αρκούνταν σε μία εκπομπή με τον Βαγγέλη τον Ιωάννου.

Σήμερα ο σέντερ βγαίνει στην περιφέρεια, αλλάζει στα guards, πασάρει σαν point guard και σουτάρει τρίποντο. Το 1987 κάποιοι ψηλοί δυσκολεύονταν να κάνουν δύο ντρίμπλες χωρίς να κοιτάνε τη μπάλα. Το σέντερ φορ δεν αρκείται στο να παίρνει καμία κεφαλιά και να πλακώνεται αλλά πρέπει να τραβιέται πίσω, να τριπλάρει, να πάει στα πλάγια, ενώ το σέντερ μπακ πρέπει να έχει την τριαντάρα μπαλιά και να παίζει με το κεφάλι πάνω.

Ο μέσος χαφ του σήμερα τρέχει περισσότερα χιλιόμετρα σε ένα ματς απ’ όσα έκανε playmaker το 1992 σε τρία παιχνίδια και μπουζούκια στον Τερλέγκα μετά.

Εδώ βλέπουμε στιγμές του Ντι Στέφανο και του Πούσκας να κάνουν γιογιό αμυντικούς και το κοινό να τους αποθεώνει!

Βύντρα, Νασίφ Μόρις και Σαριέγκι σε μία average βραδιά τους!

Παλιά ο άλλος κάπνιζε στο ημίχρονο. Σήμερα ο παίκτης μετράει μέχρι και πόσα ml νερό έχασε στον ιδρώτα ρε ΑΜ.

Ο Κάρι μεγαλώνει βλέποντας κάθε τρίποντο του NBA στο YouTube. Ο πιτσιρικάς του 2026 έχει πρόσβαση σε περισσότερη μπασκετική γνώση στα 14 του απ’ όση είχε ολόκληρο επιτελείο ομάδας το 1985.

Όσο μεγαλώνει το άθλημα, τόσο μεγαλώνει η “δεξαμενή”.

Περισσότερα παιδιά παίζουν.
Περισσότερα παιδιά εκπαιδεύονται σωστά.
Περισσότερο ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Άρα; Πιο εξελιγμένοι elite αθλητές.

ΚΟΙΤΑΧΤΕ ΕΔΩ ΜΙΑ ΑΜΥΝΑΡΑ.

ΠΟΙΟΣ ΜΠΙΛ ΡΑΣΕΛ ΡΕ ΜΑΛΑΚΕΣ;

Ο Μπιλ Ράσελ ήταν θρύλος για την εποχή του.

Αλλά αν teleportάρεις τον prime Γιάννη στο 1965, θα νομίζουν ότι έπεσε εξωγήινος στο παρκέ.

Και για να κλείσουμε με 2 επίσης facts. Με Τζόρνταν όλοι τον έχουν παίξει. Αλλά..

Ο Τζόρνταν άλλαξε το άθλημα.
Ο Τζαμπάρ ήταν ανωμαλία.
Ο Πελέ άνοιξε δρόμους.

Αλλά το impact και η ιστορικότητα δεν σημαίνουν αυτόματα ότι θα ήταν καλύτεροι από έναν σημερινό elite αθλητή.

Μία ερώτηση μας απασχολεί και θέλουμε την γνώμη των χαστών.

Ποιοι legends ΘΑ ΕΠΙΒΙΩΝΑΝ και σήμερα και γιατί μόνο ο Σκότι Πίπεν;